20 εικόνες: ανάνηψη στα μετόπισθεν
Πάρις Πετρίδης. Ατομικό Αναμνηστικό

Η Λία Γιυόκα γράφει για το πρόσφατο έργο του Πάρι Πετρίδη, Ατομικό Αναμνηστικό. Το παρακάτω κείμενο παρουσιάστηκε αρχικά στην πλατφόρμα interartive.org. . . Ξεφυλλίζοντας γρήγορα το βιβλίο (ή αντίστοιχα διατρέχοντας με ταχύτητα την εκθεσιακή διάταξη των εικόνων), έτσι ώστε η εναλλαγή των εικόνων να προσομοιώνει την κίνηση και από σελίδα σε σελίδα ή από κάδρο σε…

Η μελαγχολική ελλειπτικότητα της εικονοποιίας του Stéphane Charpentier
Σημειώσεις με αφορμή την έκδοση του βιβλίου του “The Core” από το VOID

“Coming Soon Very Sad” διαβάζουμε σε ένα γκραφίτι που διακρίνεται σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωτογραφίες του Stéphane Charpentier. Δεν είναι ούτε ο έντονος κόκκος ούτε η νυχτερινή ασπρόμαυρη λήψη τα στοιχεία εκείνα που την καθιστούν χαρακτηριστική. Αλλά είναι ακριβώς οι συνδηλώσεις της παραπάνω φράσης, που φαίνεται να διαποτίζουν το σύνολο του φωτογραφικού έργου…

Η φωνή του Αντώνη: ένα οικογενειακό πορτραίτο
Ο Γιάννης Καρπούζης για τον Χρήστο Καπάτο

Το οικογενειακό αρχείο αποτελούσε ανέκαθεν την κυριότερη αναφορά του φωτογραφικού μέσου για την πλειονότητα των ανθρώπων, καθώς τα υπόλοιπα φωτογραφικά αντικείμενα (διαφημίσεις, ρεπορτάζ κτλ) αφορούσαν στον κλάδο των επαγγελματιών. Στον πυρήνα του δεν βρισκόταν τίποτα άλλο από το ίδιο το κέντρο του μέσου, η δυνατότητα ικανοποιητικής περιγραφής των πραγμάτων, όπως αυτά υπήρξαν − κάποτε. Ποια…

Documenta 14, μαθαίνοντας…
"Η Τέχνη δεν είναι σε κρίση, είναι Κρίση"

Αναδημοσιεύουμε εδώ, από τη σελίδα akea2011.com, την εισήγηση του συγγραφέα Σάββα Μιχαήλ, στην εκδήλωση με τίτλο «Η σύγχρονη τέχνη στην εποχή της κρίσης: με αφορμή την Documenta 14», που έλαβε χώρα στην 5η Συνάντηση Νέων Αρχιτεκτόνων στον ξενώνα Στάμου Στούρνα, στην Άλλη Μεριά Πηλίου, στις 20 Αυγούστου 2017. . . Το τέλος της Μητρόπολης …bit verni…

Documenta14 | Allan Sekula: Το Σχολείο είναι Εργοστάσιο

«… Έχω αρνηθεί εσκεμμένα να διαχωρίσω τη φωτογραφία από µια έννοια καθήκοντος. Ένας φωτογραφικός Λόγος είναι ένα σύστηµα µέσα στο οποίο ο πολιτισµός τιθασεύει τις φωτογραφίες βάζοντάς τες να εκπληρώνουν συγκεκριµένα καθήκοντα. Οι φωτογραφίες χρησιμοποιούνται στην πώληση αυτοκίνητων, εις ανάµνησιν οικογενειακών εξόδων, για να εντυπώσουν εικόνες επικίνδυνων προσώπων στη µνήµη προϊσταµένων ταχυδρομείων, για να πείσουν…

Οι τόποι της βίας και η βία του τόπου
Για το βιβλίο "ΕΔΩ: Τόποι βίας στη Θεσσαλονίκη" των Π. Πετρίδη και Σ. Σερέφα

Σκέψεις για την αμφίσημη συμβίωση μνήμης και λήθης στον αστικό ιστό με αφορμή την έκδοση με τις φωτογραφίες του Πάρι Πετρίδη και τα κείμενα του Σάκη Σερέφα, ΕΔΩ: Τόποι βίας στη Θεσσαλονίκη, Άγρα, Αθήνα 2012.[1] . . Η απωθημένη συνήθως μνήμη της βίας και του θανάτου βρίσκεται στο επίκεντρο του βιβλίου του φωτογράφου Πάρι Πετρίδη…

Το Δικό μου Άγνωστο (My Own Unknown) (2014-)
Dragana Jurišić

Το έργο της Dragana Jurišić «Το Δικό Μου Άγνωστο» (My Own Unknown), που βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2014, ξεφεύγει με συναρπαστικό τρόπο από τα όρια ενός συμβατικού φωτογραφικού πρότζεκτ. Η Νατάσσα Χριστιά έγραψε ένα κείμενο που αποπειράται να προσεγγίσει τις πλευρές του και τις σχέσεις τους το οποίο δημοσιεύτηκε αρχικά στα αγγλικά στο 1000Words.…

Οι Άγιοι ενός πολέμου δίχως τέλος
saints. | Πάνος Κέφαλος

Άγιοι. Και Αγίες. Μάρτυρες. Αυτόπτες μάρτυρες του πολέμου. Όχι μόνο αυτού που τα αφεντικά του πλανήτη εξαπολύουν κάθε στιγμή. Αλλά, κυρίως, ενός πιο διαχρονικού πολέμου ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο, ανάμεσα στις τάσεις απελευθέρωσης και στις τάσεις υποταγής, που υπάρχουν γύρω μας και μέσα μας. Ενός πολέμου που αφήνει πιο βαθειά σημάδια από τις…

Ο ακινητοποιημένος χρόνος καθ’ εαυτόν
Στο έργο του Γιάννη Καρπούζη, «Παράλληλη Kρίση»

Τον Μάιο του 2016 εγκαινιάστηκε στο Centro de Arte Alcobendas στη Μαδρίτη η ατομική έκθεση φωτογραφίας του Γιάννη Καρπούζη «The Parallel Crisis» σε επιμέλεια του ιδίου και της Maira Vilella. Η έκθεση έλαβε χώρα στα πλαίσια του φεστιβάλ PHotoEspaña 2016, ενός από τους πιο σημαντικούς θεσμούς στον κόσμο σχετικά με τη φωτογραφία, και έρχεται ως συνέχεια…

Βλέποντας τις «Εικόνες μιας άλλης Ευρώπης» του Κ. Πίττα
Το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» και η «αγκαλιά» της Ευρωπαϊκής Ένωσης

«Από το 1985 έως το 1989 ο Κωνσταντίνος Πίττας ταξίδεψε στην Δυτική και Ανατολική Ευρώπη, σε 17 χώρες, φωτογραφίζοντας σκηνές δρόμου και από τις δυο πλευρές του Τείχους […]Σκοπός του ήταν να δείξει πως κοινός τόπος της διηρημένης Ευρώπης ήσαν οι ίδιοι οι πολίτες της και η καθημερινότητα της ζωής τους, ανεξάρτητα από τον «κόσμο»…